#pitspecials: Calyces x ΛΔΛΜ | 5+5 Δίσκοι που τους επηρέασαν!

Follow the bands//
Calyces: Facebook | Instagram | Bandcamp | Spotify
ΛΔΛΜ: Facebook | Instagram | Bandcamp | Spotify


Του Βασίλη Λύτρα.

Calyces και ΛΔΛΜ (ADAM) – αμφότερες με ντεμπούτα που “σκοτώνουν” – λίγες μέρες πριν πατήσουν το πόδι τους στο σανίδι του Temple, για ένα εκρηκτικό co-headline show, μας δίνουν από 5 δίσκους που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση του ήχου τους.
Save the date, 17.12.2021 στον “Νάο”, άχαστο.
Get your tickets here!


CALYCES

Mastodon – Leviathan

Leviathan

Δύσκολο να μην βάλω τους Mastodon σε ένα Top 5! Ακόμα πιο δύσκολο να διαλέξω αγαπημένο album τους.
Το εναρκτήριο “Blood & Thunder” έχει ένα από τα επικότερα πρώτα riff  σε δίσκο, σαν να σε πιάνει από το σβέρκο και να σου λέει “φίλε δεν πας πουθενά, τώρα ξεκινάει το πανηγύρι”!
Και όντως ξεκινάει.
Ένα prog metal όργιο με τεράστια προσωπικότητα και γερή δόση sludge αλητείας. H ενέργεια που διαχέει το “Leviathan” είναι απίστευτη, από την αρχή μέχρι το τέλος.
Δισκάρα ατελείωτη για πάντα.

(Μάνθος Στεργίου)

Alice in Chains – Dirt

Alice in Chains

Πέρα από τη μοναδική μουσική ταυτότητα, μέσα στην καρδιά της μόδας του grunge, που ανέδειξαν στο “Dirt” οι Alice In Chains, η αξία και διαχρονικότητα αυτού του δίσκου κρύβονται στις ιστορίες για καταχρήσεις, πόνο και κοινωνικά θέματα που εκφράζουν μία ολόκληρη γενιά εκείνης της εποχής.

(Λουκάς Γιαννακίτσας)

Rush – Α Farewell to Kings

Rush

Το ομώνυμο κομμάτι που ανοίγει το δίσκο είναι ένα από τα κρυφά διαμάντια τους. Η πολύ μελωδική εισαγωγή που οδηγεί σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά μπασίματα της δισκογραφίας τους. Φοβεροί στίχοι του Ρeart και κυρίως το groove από το 03:10 και μετά το κατατάσσουν στα αγαπημένα μου.
Το επικό “Xanadu” δεν χρειάζεται πολλές συστάσεις, είναι ένα από τα κλασσικά τους κομμάτια και highlight στα live τους. “Closer to the Heart” – ένα πολύ άμεσο κομμάτι που και πάλι είναι γεμάτο από την ιδιαιτερότητα τους, το solo και το groove μετά το 01:26 π.χ. νομίζω μόνο οι Rush θα το έκαναν να ακουστεί έτσι.
Τέλος, το “Cygnus X-1 (Book One The Voyage)”. Για μένα είναι στο Top 3 των κομματιών τους.
Highlight το απόκοσμο intro, η εντελώς κολλητική μπασογραμμή που ακολουθεί και κυρίως τα riff από το 08:08 μέχρι το 09:32 που στο μυαλό μου έχουν άμεση σύνδεση με τους Meshuggah, μόνο που το έκαναν σχεδόν 20 χρόνια πριν.

(Αλέξης Σταυρόπουλος)

Mesghuggah – Nothing

Meshuggah

Αν υπάρχει μία μπάντα στον πλανήτη που άλλαξε τόσο δραστικά την ρόη του σκληρού ήχου από τα ’00s και μετά αυτή είναι σίγουρα οι Meshuggah. Ήταν ήδη ξεκάθαρο από τα “Destroy Erase Improve”  και “Chaosphere” πως έχουμε να κάνουμε με μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση. Κανείς όμως δεν ήταν προετοιμασμένος γι’αυτό που θα ακολουθούσε. Το “Νοthing” έσκασε σαν κομήτης στη γη και όρισε την αρχή ενός νέου μουσιού ιδιώματος (έβλεπε djent) όπου τα time signatures τους, οι οκτάχορδες κιθάρες, οι βαριά και ασήκωτη παραγωγή (1η μίξη!) και τα ψυχρά μονοτονικά growls έθεσαν νέα standards για το τι σημαίνει προοδευτική μουσική. Ναι μουσική. Γενικά.

(Μάνθος Στεργίου)

The Dillinger Escape Plan – Miss Machine

DEP

Αφού πάθαμε ένα σοκ με το “Calculating Infinity”, οι The Dillinger Escape Plan (RIP) έκαναν την καλύτερη δουλειά και προσάρμοσαν στον ήχο τους ότι τους έμαθε η συνεργασία τους με τον Mike Patton στο “Irony Is A Dead Scene” EP.
Μέσα από το “σπαστικό” και πολύπλοκο mathcore τους πλέον πετάγονται Faith No Moρικές μελωδίες και πιασάρικα ρεφρέν, που σου κολλάνε στο μυαλό. Την ίδια στιγμή όμως μιλάμε για ένα album που μόνο ραδιοφωνικό δεν το λες.
Flash back: Live στο Virgin Megastore το 2005 που με το καλημέρα ο Greg Puciato αρχίζει και τρέχει πάνω από τα κεφάλια του ανυποψίαστου κόσμου. Τους αγαπάμε!

(Μάνθος Στεργίου)


ΛΔΛΜ (ADAM)

Queens of the Stone Age – Early B-Sides & Demos

QOTSA

Οι Queens of the Stone Age ανήκουν σε μια πολύ σπάνια κατηγορία μπάντας που όσο πιο βαθιά στον κατάλογό τους ψάξεις, τόσο καλύτερο υλικό θα βρεις. Από τις στάχτες των Kyuss και τα πρώτα demos τους ως Plastic Turks και αργότερα Gamma Ray, ως τα Desert Sessions και τα πρώτα τους albums ως QOTSA, ο κατάλογος του Josh Homme είναι γεμάτος διαμάντια. Ήχος βαρύς και groovy , με βάσεις στο old school αλλά και με ένα μοντέρνο edge, με τρομερή ισορροπία στον όγκο και την μελωδία, σέξι, εκκεντρικό και άψογα παιγμένο χωρίς υπερβολές.
Στις πρώτες μέρες των ΛΔΛΜ αυτοί οι δίσκοι ήταν το 90% της μουσικής που ακούγαμε και συνειδητά προσπαθούσαμε να συνεχίσουμε αυτόν τον ήχο πατώντας πάνω σε κομμάτια όπως τα “Rickshaw”, “Born to Hula”, “Infinity”

Nine Inch Nails – The Downward Spiral

NIN

Όσο συνειδητή ήταν η επιρροή των Queens of the Stone Age στον ήχο μας, τόσο ανεπιτήδευτη και τυχαία ήταν αυτή των NIN. Το “The Downward Spiral” ήταν ένα album το οποίο ανακάλυψα δυστυχώς πολύ αργά και η πρώτη ακρόασή του με σόκαρε λόγω των κοινών ήχων και αναφορών. Συνειδητοποίησα πως πολλά πράγματα που ήθελα να κάνω, ο Reznor τα είχε ήδη κάνει 20 χρόνια πριν και με εξαιρετικό τρόπο, οπότε αναγκαστήκαμε να κοιτάξουμε αρκετά projects μας από την αρχή και με άλλα μάτια πλέον.
Fun Fact: το “Closer” είναι ίσως το #1 κομμάτι άλλου καλλιτέχνη που θα ήθελα να έχω γράψει εγώ.

The Smashing Pumpkins – Mellon Collie and the Infinite Sadness

The Smashing Pumpkins

Ο ήχος των 90’s σε έναν διπλό δίσκο. Ίσως όχι τόσο μετρημένο όσο το “Siamese Dream”, αλλά η γκάμα και η ποικιλία των ήχων του είναι αυτό που μας έκανε να αγαπήσουμε το “Mellon Collie and the Infinite Sadness” τόσο πολύ. Από dream pop και shoegaze μέχρι ψυχεδελικά jams και metal ξεσπάσματα, είναι ένας δίσκος που έχει τα πάντα και είναι τρομερό να σκεφτείς πόση έμπνευση είχαν εκείνη την περίοδο και πόσο θράσος για να κυκλοφορήσουν ένα project με σχεδόν 30 κομμάτια. Άψογα παιγμένο και με μια θρυλική παραγωγή, μας έκανε να αλλάξουμε προσέγγιση στις κιθάρες μας, τόσο στον ήχο όσο και στην σύνθεση και ενορχήστρωση.

Alice In Chains – Dirt

Alice in Chains

Δίσκος ορόσημο. Πιο βαρύς, βρώμικος και σκοτεινός από το “Facelift”, το “Dirt” είναι μια συλλογή από τις καλύτερες τους συνθέσεις και κάποιες από τις καλύτερες της Grunge σκηνής γενικότερα.

Deftones – White Pony

Ένας από τους δίσκους που έβαλαν τις βάσεις για το πως θα πρέπει να παίζεται το metal στην καινούργια χιλιετία. Με το “White Pony”, οι Deftones έδειξαν ότι είναι πολλά περισσότερα από μια απλή “nu-metal” μπάντα. Είναι ένας δίσκος με προσωπικό – ιδιαίτερο ήχο, εκπληκτική ατμόσφαιρα, εξαιρετική παραγωγή, μεγάλη όρεξη για πειραματισμό και ένα καταπληκτικά δεμένο rhythm section. Αλλά αυτό που πραγματικά ξεχωρίζει και πάει τα κομμάτια στο επόμενο βήμα είναι οι φωνητικές γραμμές του Chino Moreno.