Arab Strap – As Days Get Dark

Arab Strap

Follow Arab Strap on:

Facebook | Instagram | Spotify | YouTube | Official Site


Γράφει ο Νίκος Αποστόλου.

Καινούριο album για τους Arab Strap μετά από 16 χρόνια

Δεν θα το έλεγα πολυαναμενόμενο γιατί με το “The Last Romance” του 2006 η μπάντα (δηλαδή ουσιαστικά ο Aidan Moffat και o Malcolm Middleton) έκλεισε έναν κύκλο. Ήταν όμως τρομερά επιδραστικοί οι Arab Strap καθώς είχαν προλάβει στα 10 χρόνια που ήταν active να δημιουργήσουν ένα νέο παρακλάδι στη rock μουσική.

Το spoken word στυλ του Moffat πάνω σε indie και post rock φόρμες με τη βαριά σκωτσέζικη προφορά και τους κοφτερούς στίχους (για παράδειγμα οι The Twilight Sad δεν νομίζω να υπήρχαν με αυτά τα φωνητικά αν δεν είχαν ανοίξει οι Arab Strap το δρόμο).

Ήταν και αυτοί ένα κομμάτι της πολιτιστικής αναγέννησης της Σκωτίας στα 90s, κάτι καινούριο για την post ecstasy γενιά, το φεστιβάλ του Εδιμβούργου, τα βιβλία του Irvine Welsh και επιτέλους μπάντες να τραγουδάνε όπως μιλάει ο κόσμος στις pub.
Αλλά ας πάμε πίσω στη μουσική.

Arab Strap

Λίγα λόγια για τους Arab Strap

Οι Arab Strap των πρώτων άλμπουμ βασίζονταν όπως είπαμε σε indie και post rock φόρμες πάνω στις οποίες ο Aidan Moffat έστηνε ιστορίες και τραγουδούσε για ανθρώπους σαν τους ίδιους.
20somethings που πήγαιναν σε pub και σε πάρτυ, έπιναν αλκοόλ και έπαιρναν ναρκωτικά, ερωτεύονταν και έκαναν σεξ.
Οι στίχοι τους είχαν χαρακτηριστεί ως ωμοί, αλλά στην πραγματικότητα απλά ήταν ειλικρινείς.
Μιλούσαν για αυτά που οι άνθρωποι έχουν στο μυαλό τους και καταλάβαινες ότι είναι αλήθεια γιατί παρόμοιες σκέψεις, έστω και αν κατέληγαν αλλού, είχαν περάσει και από το δικό σου μυαλό.

Ο στίχος που ίσως σόκαρε πολλούς και μνημονεύεται όλα αυτά τα χρόνια ως παράδειγμα είναι από το “Packs of Three”, το πρώτο κομμάτι του δεύτερου δίσκου “Philophobia”.

It was the biggest cock you’d ever seen
But you’ve no idea where this cock has been
You said you were careful -you never were with me

Εμένα προσωπικά όμως, ο στίχος που έχω στο μυαλό μου ως πιο χαρακτηριστικός των Arab Strap είναι από το “The Girl I Loved Before I Fucked”

And instead of a new platonic future for you and me
I hope you get an abortion or at least an STD

Με βάση τα παραπάνω, μπορείτε να καταλάβετε ότι ήμουν πολύ περίεργος για το αποτέλεσμα του καινούριου δίσκου και αν θα διατηρούσαν το παλιό τους στυλ ή θα άλλαζαν τον ήχο και την αισθητική τους.

Κοφτεροί στίχοι και αλλαγές στον ήχο

Με το “As Days Get Dark” δείχνουν σαν να συνεχίζουν να βλέπουν τον κόσμο με την ίδια διάθεση για ειλικρίνεια και storytelling, υπό το πρίσμα όμως των 16 χρόνων που πέρασαν και με τον Moffat να είναι πια 40+.
Οι στίχοι είναι κοφτεροί αλλά μιλάνε πια για ανθρώπους που πήγαν από το να μιλάνε σε ένα κορίτσι στην pub, στο να διαχειρίζονται ένα γάμο.

Η μεγαλύτερη αλλαγή στον ήχο έρχεται από την πλευρά του Middleton.
Δεν έχουν πια τις κοφτερές και βαριές post rock κιθάρες.
Περισσότερη μελωδία με λιγότερη παραμόρφωση, drum machine και synths να χτίζουν ένα καθαρό μελωδικό background πάνω στο οποίο τραγουδάει ο Aidan Moffat με τους στίχους να έχουν πρωταρχικό ρόλο.

Ο δίσκος ξεκινάει με το δυναμικό “The Turning of Our Bones” που κλείνει το μάτι από την αρχή στον ακροατή με τον πρώτο στίχο του δίσκου να λέει I don’t give a fuck about the past our glory days gone by.

Το επόμενο όμως, το “Another Clockwork Day” είναι που μας δείχνει ότι οι ήρωες μας είναι ακόμα εδώ, απλά μεγάλωσαν.
Λέει την ιστορία ενός άντρα που απορρίπτει το συμβατικό σύγχρονο πορνό and it’s all stepmoms and stepsisters now, what the fuck’s that all about?
Και βλέπει παλιές φωτογραφίες της συντρόφου του και κάνει τη δουλειά του, πριν πάει στο κρεβάτι να κοιμηθεί δίπλα της.

Fast forward στο “I Was Once a Weak Man” που είναι προς το τέλος του δίσκου.
Εδώ έχουμε μια άλλη εκδοχή..
Κάποιον να γυρνάει πίσω στο σπίτι του μετά από ακόμα μία περιπέτεια και να έχει γίνει πλέον τόσο καλός στο deception που σκέφτεται ότι θα έπρεπε να είναι στην τηλεόραση.

Ποια είναι τα κομμάτια που εντυπωσιάζουν;

Ανάμεσα σε αυτά υπάρχουν πολύ ενδιαφέροντα κομμάτια με στίχους που σας καλώ να ανακαλύψετε μόνοι σας.
Ξεχωρίζω το “Fable of the Urban Fox” που μέσα από μια αλληγορία μας δίνουν ξεκάθαρα μια πολιτική άποψη για τα κλειστά σύνορα.

Καλύτερο κομμάτι του δίσκου για μένα το προτελευταίο “Sleeper” (ίσως γιατί έχει περισσότερη κιθάρα – πέρα από την ωραία ιστορία).

Τέλος, o δίσκος έχει και ένα πολύ ωραίο βινύλιο.
Με κάθε κόπια από το πρώτο print να ‘ναι διαφορετική.
Τσεκάρετε στο Twitter #arabstrapshareyoursplatter

Για περισσότερη indie μουσική, διαβάστε τη δισκοκριτική του As The Love Continues των Mogwai. Επισκεφθείτε τα #pitspecials και ανακαλύψτε τον indie αμερικάνικο κινηματογράφο μέσω του Juno.